Gravlax – łosoś marynowany po norwesku

Facebooktwitterrss

Gravlax po norwesku, gravad lax po szwedzku, czy graflax po islandzku to potrawa z surowego marynowanego łososia. Łosoś norweski i tak ma piękny pomarańczowy kolor, ale można go zabarwić burakiem. To jest właśnie skandynawski pomysł. Pierwotnie to był sposób na zakonserwowanie ryby, która szybko się psuje, ale teraz chodzi głównie o smak.

Płat świeżej ryby należy dokładnie pozbawić ości. Skóra powinna zostać. Następnie w w płytkiej misce ryba jest zasypywana solą, cukrem i koperkiem. Na wierzchu układa się warstwę tartego chrzanu i tartych buraków. Tak przygotowana potrawa powinna spędzić w lodówkę od jednego do trzech dni. W trakcie marynowania buraki wydzielają dużo soku, który zapewnia równomierne przenikanie smaków. No i barwi rybę na bordowo.

gravlax
Gravlax

Gravlax podaje się pokrojony w cienkie plastry razem z gotowanymi ziemniakami lub na chlebie. Myślę, że jest to świetny zamiennik dla wszystkich potraw, gdzie występuje łosoś wędzony na zimno, chociaż jest inny w smaku. Wyraźnie czuć buraki. Chrzan i koper pozostawiają wyraźne aromaty. Wszystko jednak zależy od proporcji. Można zatem spotkać wersję bardziej chrzanową lub bardziej buraczaną.

Widziałem również dorsze przyrządzone tym sposobem. Jednak nie jadłem, więc nie powiem nic o tym. Na pewno nazwa musi być inna, bo prawdziwy gravlax jest zawsze zrobiony z łososia.

Teraz już wiem jak to smakuje.

Deska tapas w hiszpańskim stylu

Facebooktwitterrss

Idea tapas już dawno dotarła do Polski. Jednak to tylko idea, bo z realizacją zwykle jest kiepsko. Ale nie zawsze. Odwiedziłem kilka tapas barów w Polsce, ale tylko jeden był prowadzony przez Hiszpankę. No cóż. Skupmy się na idei w wersji spolonizowanej.

deska tapas
Deska tapas

Niezbędnym składnikiem deski tapas jest dojrzewająca szynka. Mistrzostwem świata jest jamon serrano, ale z uwagi na wysoką cenę rzadko ją spotkamy. Inne dojrzewające wędliny również są znakomite. Drugim typowo hiszpańskim składnikiem jest chorizo. Ta kiełbasa również ma wiele wersji. Należy zapamiętać, że jest zrobiona z wieprzowiny z dodatkiem ostrej papryki, więc może być bardzo pikantna. Oczywiście można spotkać wiele innych mięsnych dodatków. Wśród nich pasztety, czy mięsa pieczone. Także często występują krewetki, czy ośmiornice.

Dla gorącego i suchego klimatu Hiszpanii typowe są sery twarde, ale można też spotkać inne. Tym razem był to queso fresco – biały i miękki ser krótko dojrzewający z mleka krowiego i manchego – twardy ser z mleka owczego.

Na desce przekąsek nie może zabraknąć marynat. Podstawą są oliwki i kapary. Tym razem zaskoczyły mnie marynowane buraki. Pokrojone w cienkie plasterki i marynowane w słodkiej zalewie idealnie pasują do wędlin.

Głównym dodatkiem zwykle jest białe pieczywo lub ćwiartki ziemniaków smażone w głębokim tłuszczu, ale tym razem były to frytki z polenty.

Teraz już wiem jak to smakuje.

Opieńki miodowe w occie

Facebooktwitterrss

Opieńki miodowe to małe grzyby blaszkowe o średnicy kapelusza 2-5 cm. Rosną w skupiskach na pniach martwych drzew i na drewnianych niemalowanych budynkach w pobliżu lasów. W jednym miejscu wyrasta wiele owocników, także te małe grzybki łatwo się zbiera. Duże skupiska są widoczne z daleka. Jako, że rosną na drzewach, a nie na ziemi, to nie przykrywają je liście. Opieńki dojrzewają od września do listopada. Mogą być mylone przez niewprawnych grzybiarzy z maślanką wiązkową, która jest trująca. Można łatwo uniknąć nieprzyjemności ponieważ maślanka jest bardzo gorzka w smaku.

Opieńki są pasożytem – atakują żywe drzewa, ale nie gardzą też martwymi. Grzyby wywołują chorobę drzew – białą zgniliznę drewna, która może prowadzić do śmierci drzewa. Dlatego najlepiej jeżeli ludzie zjedzą opieńki wcześniej. W tym przypadku zbieranie grzybów pozytywnie wpływa na zdrowie całego lasu. Znacznie lepiej ściąć te grzyby niż podgrzybki, które są pożywieniem dla leśnych zwierząt.

Opieńki
Opieńki miodowe

Trzony opieniek są twarde i łykowate dlatego są obcinane blisko kapelusza. Grzyby są praktycznie pozbawione zapachu. Surowe mogą być niezdrowe, dlatego najpierw należy je obgotować i odlać wywar. Młode kapelusze są bardzo smaczne. Grzyby są bardzo popularne przyrządzone w occie z dodatkiem cebuli. Mogą być dodatkiem do wędlin, pieczonych mięs, czy galaret.

Teraz już wiem jak to smakuje.

Kapary cierniste – owoce w occie

Facebooktwitterrss

Kapary to rodzaj roślin tropikalnych, które wyróżnia występowanie pary kolców u nasady liści. Dwa gatunki występują w Europie, a największe znaczenie kulinarne mają kapary cierniste.

Kapary cierniste to zimozielone krzewy o wysokości około jednego metra. Są uprawiane dla pozyskania pąków kwiatowych lub owoców. Kuchnia francuska preferuje pąki, których również jest więcej w sklepach. Obecnie w Polsce pojawiły się również owoce i je właśnie kupiłem.

Kapary mają owoce z wyraźnymi pestkami. Są twarde,

kapary owoce
Owoce kaparów

ale nie ma problemu z ich pogryzieniem. Smak kaparów jest słodko-pikantny, jednak dominuje ocet. W Polsce dostępne są wyłącznie w postaci marynowanej. Według mnie doskonale pasują do sałatek i do ryb. Owoce z długimi ogonkami są również atrakcyjną dekoracją.

Teraz już wiem jak to smakuje.